Slaapaanvallen

Symptomen

Niet alle symptomen van narcolepsie komen voor bij alle narcolepsiepatiënten. Het meest voorkomende symptoom is de overmatige slaperigheid, gevoelens die hierbij komen kijken zijn onder meer:

• Depressie
• Moeite met concentreren
• Verhoogde prikkelbaarheid
• Geheugenverlies
• Slaapaanvallen of microslaap
• Als je rustig zit niet in staat zijn alert te blijven
  
• Geen energie

Daarnaast zijn kataplexie, slaapverlamming en hypnagoge hallucinaties ook symptomen van narcolepsie.

Een van de meest beangstigende symptomen van narcolepsie is kataplexie, dit komt omdat het zo onvoorspelbaar is. Je kan erdoor gewond raken, omdat pijnlijk is voor de patiënt en omdat het makkelijk wordt uitgelokt. Ongeveer 70 procent van de mensen met narcolepsie heeft dit ook.

Slaapverlamming kan ook erg beangstigend zijn, vooral de eerste keer dat het gebeurt. Sommige mensen zijn bang dat ze voorgoed verlamd zijn of dat ze bijna doodgaan. Slaapverlamming komt bij ongeveer 60 procent voor bij mensen met narcolepsie.

Daarnaast zijn er nog andere symptomen die bij de slaapaanvallen voorkomen, maar deze komen minder vaak voor:

• Verstoorde slaap 's nachts. Veel mensen met narcolepsie slapen 's nachts genoeg, maar de slaap kan zo verstoord zijn dat ze zich alsnog niet uitgerust voelen. Mensen met narcolepsie kunnen 's nachts vaak wakker worden, waardoor de slaap erg versnipperd raakt.
• Automatismen. Ongeveer 40 procent van de mensen met narcolepsie hebben automatismen. Na een aanval van automatismen kun je je vaak niet herinneren wat je hebt gedaan.
  

Mensen die aan overmatige slaperigheid lijden zonder kataplexie, slaapaanvallen, slaapverlamming of extreme slaperigheid hebben geen narcolepsie, maar hypersomnie.

Slaapklachten

Heb jij last van slaapklachten, maar weet je nog niet welke stoornis dit precies is? Zoek het hier op!

 

Oorzaken

Er is veel onderzoek gedaan naar de oorzaken van narcolepsie, hieruit werd geconcludeerd dat verschillende factoren een rol spelen bij narcolepsie.

Er is ontdekt dat mensen met narcolepsie een laag hypocretine gehalte in het cerebrospinaal vocht hebben, wat mensen met andere slaapstoornissen niet hebben. Ook hebben ze veel minder hypocretinereceptoren in de hersenen. Hierdoor is er onderzoek gedaan naar het verband tussen het lage hypocretinegehalte, de ontbrekende hypocretinereceptoren en narcolepsie, en er blijkt een verband te zijn.

Veel mensen die last hebben van slaapaanvallen, hebben varianten in hun HLA-genen, andere narcolepsiepatiënten weer niet. Ook zijn er mensen die deze varianten maar geen narcolepsie hebben. Toen er werd ontdekt dat veel mensen met narcolepsie een zeer hoge HLA-concentratie in het bloed hadden, werd vermoed dat een infectie of een verwonding een auto-immuunreactie (het lichaam breekt om onbekende redenen de eigen cellen af) kan veroorzaken, die tot narcolepsie leidt. Dit is alleen nog niet bewezen, hier is nog meer onderzoek voor nodig.

Ook is er door onderzoekers ontdekt dat narcolepsie bij sommige patiënten een erfelijke bepaald is. Erfelijke factoren kan alleen niet als enige factor verantwoordelijk zijn voor de aandoening. Er moet daarnaast nog een andere factor zijn, zoals een probleem met het imuunsysteem, een infectie, een verwonding, stress of hormonale veranderingen.

Soms is een ernstige verwonding aan het hoofd, waardoor de spieren verzwakt raken of verlies is van gevoel veroorzaakt, een oorzaak voor narcolepsie. Dit wordt secundaire narcolepsie of posttraumatische hypersomnie genoemd, omdat het ontstaat na een verwonding. Als je licht gewond raakt aan het hoofd, krijg je meestal geen narcolepsie, maar er kan wel hypersomnie ontstaan.

Vaak beginnen de symptomen van narcolepsie in de vroege puberteit, maar in andere gavallen begint het tussen de 35 en 45 jaar, of in de overgang. Dit zijn dus allemaal periodes waar het lichaam hormonale veranderingen ondergaat. Er moet nog meer onderzoek gedaan worden om dit echt te bewijzen.